 |
| Επίκαιρο ευθυμογράφημα του Κώστα Καστρινού. |
-Ορέ τι είναι ετούτοι είπε από μέσα του ο Αλέξης ο πρωθυπουργεύων μόλις κατέβηκε απ’ το βήμα και άκουγε το χειροκρότημα να συνεχίζεται. Τι είπα και βαράνε έτσι παλαμάκια; Α! αυτοί είναι νούμερα, πιο βλίτα κι από τα βλίτα! Να πάρω ένα βιβλίο να διαβάσω για την ψυχολογία τους. Πήρε λοιπόν ένα βιβλίο ψυχολογίας δεν καταλάβαινε και πολλά κι άρχισε να νυστάζει.
- Κάτι πιο ελαφρύ χρειάζεται είπε. Πήρε τον σύμβουλο Καρανίκα που είναι μάνα σ’ αυτά κι εκείνος του έστειλε τις ιστορίες του Χότζα. Του άρεσε του Αλέξη αν και δεν είχε τις πλάκες του Μίκυ Μάους που διάβαζε παλιότερα, και το βλέμμα του έπεσε στην πιο λυπητερή ιστορία. Την ιστορία του γαϊδάρου του Χότζα, που ψόφησε μόλις έμαθε να μην τρώει. Πήρε αμέσως τηλέφωνο τον υπουργό Τσακαλώτο.
- Μπας και ξέρεις εσύ Ευκλείδη, - όνομα και πράγμα - να εκπαιδεύεις γαϊδάρους που μαθαίνουν να μην τρων τον άμπακο;
- Ο ειδικός επί του θέματος πρόεδρε με εύσημα απ’ τον Σόϊμπλε, και με εγγύηση ότι το ζωντανό δεν θα ψοφήσει.
- Αυτό που γύρευα είσαι. Όλο ζητάει ο αχάριστος, κι όλο παραπονιέται ότι του κόβω.
-Άστο σε μένα! Από τα τέσσερα κιλά σανό τη μέρα θα του δώσω δύο εγώ, και μ’ αυτά που θα του λέω θα τον μπερδέψω, και θα κάθεται σούζα.
Κάπου εκεί όμως όταν πια η τροφή έφτασε στο μισό κιλό άρχισε να γκαρίζει ο γάϊδαρος. Πλακώνουνε τα ΜΑΤ του ρίχνουν ένα βρωμόξυλο, μαζεύτηκε ο φουκαράς σε μια γωνιά και άκουγε τον Αλέξη να καυχιέται.
- Σε έσωσα γαϊδαράκο. Αν δεν ήμουνα εγώ θα είχες ψοφήσει φουκαρά. Έβαλε και τον Πάνο το χοντρό συνέταιρο να του χαϊδεύει το σβέρκο και να του λέει ότι τώρα που υπογράφτηκε η αξιολόγηση, σε καμιά δυο τρία χρόνια θα αρχίσει να τρώει πάλι σαν γάιδαρος.
- Μα εγώ έτσι δεν βγάζω ούτε εξάμηνο, θα ψοφήσω είπε εκείνος!
- Πρόβλημά σου. Εμείς το καθήκον μας το κάναμε. Σε σώσαμε!
Τώρα σκέφτεται ο γάϊδαρος τι καλά θα ήταν να μην τον είχαν σώσει. Να τον αφήναν μόνο του στο ξερολίβαδο να βόσκει ότι έβρισκε, κι όταν ερχόταν η ώρα του να πεθάνει να πεθάνει μια και καλή, αντί να πεθαίνει κάθε μέρα.
Καστρινός.
