ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΙΚΑΖΕΣΑΙ.

• Φευγάτος μες την τρέλα της θωριά σου
  και γύρω μου όλα ήρεμα κι οκνά ,
  μεθώ απ’ τα’ άγιο ανθοβόλημά σου
  μες τα φυλλώματά σου τα πυκνά.
  
  Ξέπνοος μες το παραμιλητό μου
  έρμαιο κάθε είδους συνδιαλλαγής ,
  σε λοταρία βάζω τον εαυτό μου
  για τους αδικημένους άπασας της γης.
  
  Η ανθισμένη αψάδα τού κορμιού σου
  γκρεμίζει του μυαλού μου τα υλικά ,
  τα πάντα σβήνει η γεύση του φιλιού σου
  κάθε μορφής ανήθικα τα κάνει ηθικά.
  
  Από τα μάτια σου τα ερωτοφλογοβόλα
  ψήγματα λάμψης κι ήλιο επαιτώ,
  δυο τριαντάφυλλα για μένα μυροβόλα
  πολλά δεν είναι ετούτα που ζητώ.
  
  Μα τι είναι τώρα τούτα που μας κάνεις
  γεννοβολάς ορίζοντες χλωμούς ;
  γιατί σε περιπέτειες με βάνεις
  και τέτοια μέρα φέρνεις κραδασμούς.
  
  Απρόσκλητος θα μπω μες τη γιορτή σου
  και θα φυτέψω μαγιοβότανα σιωπής ,
  τσιράκια σύννεφα προσέλαβες, ντροπή σου
  πρωτομαγιά δικάζεσαι. Τι έχεις να μας πεις;
  Καστρινός.

Continue reading

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.
Με τη μορφή ήρθες κήπου πλουμιστού
με τα’ άνθη σου τα άσπρα, τα χιονάτα,
πέπλο φοράς αραχνοΰφαντου ιστού
κι είναι τα μάτια σου έρωτα γεμάτα .

Σάτυροι σε ακολουθούνε σε χορούς
νεράιδες με άνθη ραίνουν το στρατί σου,
Άγγελοι ουράνιοι με ύμνους νοερούς
Κυρά σε χρίζουν της ζωής και της αβύσσου .

Κι είναι το βήμα σου γεμάτο ηδονή
και χίλιους μύριους πόθους κουβαλάει,
καθώς γυρίζει και με γλυκομίλητη φωνή
μες τα παζάρια και τρελόνειρα πουλάει.

Κι ως αντιφέγγεις απ’ το άπλετο το φως
τού έρωτα του πόθου , και της γνώσης,
μ’ αναστατώνεις μες τ’ απόβραδο καθώς
δίνεις πιο λίγα απ’ αυτά που έταξες να δώσεις .

Ένα σου χάδι χάρισέ μου δανεικό ,
μες το μεθύσι μου απόψε σκέπασέ με,
μ’ ένα νανούρισμά σου και με τρόπο μαγικό
κέρνα με έρωτα και αποκοίμισέ με.

Στην αγκαλιά σου απόψε θέλω να γευτώ
αυτά που έψαξα και που ποτέ δεν βρήκα .
Απόκαμα κι είναι καιρός να ονειρευτώ
πως τον παράδεισο μου άνοιξες και μπήκα.
Καστρινός.

Continue reading

Η ΑΓΙΑΛΕΟΥΣΑ Η ΚΥΡΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ.

Θεόρατοι βράχοι με μεγαλείο κι αιώνιο κάλλος από εδώ και από κει και ανάμεσα τους σκαλισμένο το εκκλησάκι, που είναι χωμένο μέσα στη σπηλιά. Στρέφουν το βλέμμα τους μέρα και νύχτα , χιλιάδες οι περαστικοί, σταυροκοπιούνται και της απευθύνουν θερμές και μυστικές τις προσευχές στην άγια εικόνα και μορφή της.
Κι εκείνη από ψηλά η Αγιαλεούσα, ως άγρυπνος φρουρός, παραστέκει στο κάθε οδοιπόρο, που διασχίζει τον Αράκυνθο. Και σταματούν πολλοί από τους διερχόμενους ανάμεσα σ’ αυτά τα πανύψηλα τα βράχια για να θαυμάσουν και να εμπνευστούν, να ζήσουν δυο στιγμές γαλήνης και ηρεμίας. Κι άλλοι ανηφορίζουν να φθάσουν στην σπηλιά, που βρίσκεται η θαυματουργός εικόνα. Εκεί γονατίζουν και μιλάνε με την Παναγία. Στιγμές Θεοσέβαστες , στιγμές πνευματικού ανεφοδιασμού. Κι έπειτα παίρνουν τον κατήφορο ανάλαφροι και συνεχίζουν το δρόμο τους έχοντας μαζί τους τη χάρη και την ευλογία της Αγιαλεούσας.
Σε απόσταση δεκαεννέα χιλιομέτρων από το Μεσολόγγι και καμιά δεκαριά απ’ το χωριό μας το Αγγελόκαστρο στην αρχή του στενού περάσματος (Κλεισούρας) του βουνού Αράκυνθος ή Ζυγός στ’ αριστερά για τον επισκέπτη, που ανεβαίνει την εθνική οδό Μεσολογγίου – Αγρινίου, το υπέροχο ετούτο μοναστήρι. Η Ζωοδόχος Πηγή, που στο μικρό εκκλησάκι του μοναστηριού υπάρχει πηγή, στην οποία με μικρή σκάλα κατεβαίνουν ευλαβικά οι πιστοί κι όσοι πάσχουν από διάφορες ασθένειες να πιούν απ’ το αιώνιο της Άγιας Ελεούσας νάμα.

Συνδεδεμένο τούτο το εκκλησάκι με ιστορικά γεγονότα της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας. Σ’ εκείνη την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου Ο Γιαννιώτης Κώστας Ζούκας ή Γιάννης Γούναρης ήτανε κυνηγός στην υπηρεσία του Ομέρ Βρυώνη και κυνηγούσε για λογαριασμό του αφέντη του κι ήταν αυτός που είχε κρυφακούσει το σχέδιο των Τούρκων και διεμήνυσε στους Έλληνες το φοβερό μυστικό κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου τα Χριστούγεννα του 1822, που κατέληξε σε μία λαμπρή νίκη των Ελλήνων. Σ’ αυτό το εκκλησάκι ήρθε και μόνασε σαν Καλόγερος μετά κυνηγημένος απ’ τους Τούρκους.

Ιστορικοί, αλλά και σπουδαίοι λογοτέχνες και τι δεν έγραψαν μετά γι’ αυτό το περιστατικό και έτσι πέρασε ο Γίάννης Γούναρης στην αθανασία και πήρε τη θέση, που του αξίζει, στο πάνθεο των ηρώων του Μεσολογγίου και της Ελλάδας.
ΥΓ. Φέτος δεν θα είμαι εκεί τη μέρα της γιορτής της. Όποιος ανηφορίσει προς τα εκεί ν’ ανάψει ένα κεράκι και για μένα. Μεγάλη η χάρη της.

Καστρινός.

Continue reading

Αγγελοκαστρίτικη Πρωτομαγιά.

Πατήστε επάνω στην αφίσα για μεγέθυνση.

Continue reading

ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ.

• ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ.


• 
  Μεγαλοβδόμαδο σε ανυπόφορη σιωπή
  κι η πίκρα να σκαλώνει απ' το φεγγίτη,
  δεν έχει λόγια ο Απρίλης να σου πει
  κραυγή έγιναν τα πάθη του πλανήτη.
  
  κάτι υπολείμματα ζωής, απατηλά
  πεθαίνουν στων ονείρων μας την κοίτη,
  γύρω όλα μαύρα, γκρίζα και θολά
  ερείπιο ανθρωπιάς το κάθε σπίτι.
  
  Μην πεις ποτέ ξανά για κάποια Ανάσταση
  γι' αποκαθήλωση από τούτο το μαρτύριο,
  για μας τελείωσε κι ετούτη η παράσταση
  ξίδι μας δώσαν και χολή και δηλητήριο.
  
  Μεγάλη Πέμπτη μ' ανυπόφορη σιωπή
  στο Γολγοθά του ο καθ’ ένας ανεβαίνει,
  εμείς « Τειέλεσται» από καιρό έχουμε πει
  είναι πολλοί του κόσμου οι σταυρωμένοι.
  Καστρινός.

Continue reading

ΣΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ ΔΕΙΠΝΟ.

• ΣΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ ΔΕΙΠΝΟ.
  
  Γλυκιά της νύχτας η σιωπή
  κι εσύ τα πάντα έχεις πει,
  μ’ ένα σου βλέμμα .
  Γίνονται αιώνες οι στιγμές
  γυρνώντας στον Ιούδα λες,
  είσαι ένα ψέμα .
  
  Τέτοιες στιγμές αναπολούν
  οι αιώνες πια και με καλούν ,
  απελπισμένα .
  Να ψάξω να ’βρω τη φυγή
  και της αλήθειας τη πηγή ,
  να βρω σε σένα .
  
  Σ’ ερημοκλήσι η ναό
  μ’ ένα κεράκι ταπεινό
  κλείνω το γόνα.
  Τέτοιες στιγμές ψάχνω αλλού
  κι έχουν οι σκέψεις τού μυαλού
  εσένα εικόνα.
  
  Στ’ άχαρο απόψε δειλινό
  γέφυρα ρίξε στο κενό
  κι έλα στον ύπνο.
  Πέρα απ τούς φράχτες τ’ ουρανού
  φέρε με απόψε με το νου,
  στο μυστικό σου δείπνο.
  Κώστας Καστρινός.

Continue reading

ΤΑ ΒΑΓΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΡΦΙΑ.

ΤΑ ΒΑΓΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΡΦΙΑ.
Τροπαιοφόρος μες την Ιερουσαλήμ θα ξαναρθείς
με βάγια πάλι θα σε ραίνουνε στους δρόμους,
ξέρεις σε λίγες μέρες πως εδώ θα σταυρωθείς
και το σταυρό θα κουβαλάς εσύ πάνω στους ώμους.

Αυτοί στους δρόμους που με βάγια σ’ είχαν ράνει
που τους αντίκριζες δίχως οργή χωρίς μιλιά,
είναι οι ίδιοι εκείνοι και ο νους μου δεν το βάνει
που ετοιμάζουν τα καρφιά, του Ιούδα τη θηλιά.

Δεν έχει αλλάξει τίποτα στο διάβα των αιώνων
οι λαοπλάνοι πάντοτε του μίσους οι ατσίδες,
τα βάγια κάνουνε καρφιά πικρά αγκάθια πόνων
τα κατακάθια των λαών οι αιώνιοι σταυρωτήδες.

Ευλαβικά τη μέρα αυτή, ψάχνω το κίνητρό σου
κρυμμένο μέσα σε λαών πανάρχαιων τους τόμους,
μια πανανθρώπινη φωνή μου λέει: βιάσου λυτρώσου
από αισχρών κυβερνητών αιώνιες λαιμητόμους.
Καλό Μεγαλοβδόμαδο. Καστρινός.

Continue reading