Ο ΠΕΝΘΙΜΟΣ Ο ΧΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ.

Χτυπάει πένθιμα η καμπάνα της Εκκλησίας και του Παντοκράτορα. Είναι μέρα μεγάλη και βαριά η Μεγάλη Παρασκευή... Φορτισμένη μέρα γεμάτη συναισθήματα, μέρα που είτε πιστεύεις είτε όχι, νοιώθεις ότι πλανιέται κάτι άλλο στην ατμόσφαιρα, μια θλίψη, μια μαυρίλα, ένα βάρος... Ένα βάρος ενοχής; Μια φευγαλέα συνειδητοποίηση του τι έχει συμβεί; Ένα αίσθημα πως κάπου, κάτι πήγε στραβά, πολύ στραβά;

Χτυπάει πένθιμα η καμπάνα του Μοναστηριού, προσπαθώντας να μας θυμίσει. Να μας κάνει να καταλάβουμε πως Θυσιάσαμε τα πάντα. Τα ξεπουλήσαμε. Κι ήρθε και μας γέμισε ένα βαθύ, μαύρο σκοτάδι, μια μοναξιά σκληρή, μα κι αυτή τη συνηθίσαμε σιγά- σιγά, μέχρι να φτάσουμε στο αβέβαιο σήμερα. Και σήμερα θα είμαστε λέει διαφορετικοί, θα φοβηθούμε το Θεό, δε θα βρίσουμε, θα χαμηλώσουμε το κεφάλι κι ίσως νιώσουμε ένα βάρος στους ώμους μας.. Το βάρος του σταυρού του, το βάρος της μοναξιάς μας και το βάρος των ευθυνών μας... Θα σκύψουμε το κεφάλι και θα περιμένουμε την αυριανή Ανάσταση....

Χτυπάει πένθιμα η καμπάνα του Μοναστηριού, και θα χτυπάει πένθιμα όλη μέρα. Αλλά δεν την ακούμε.. Έχει πολύ θόρυβο εδώ κάτω στο χωριό. Ποτέ δεν την ακούσαμε.. Ποτέ δεν καταλάβαμε.. Τι σημαίνει το Μεγάλη μπροστά απ’ το Παρασκευή.. Πόσο μεγάλη είναι αυτή η μέρα για να νιώσουμε τι έχουμε κάνει... Πόσο μεγάλη είναι αυτή η μέρα, για να προλάβουμε να μετανιώσουμε... Την κάναμε κι αυτή, μια μικρή συνηθισμένη Παρασκευή, κομμένη και ραμμένη στα δικά μας τα μέτρα.. Όπως όλα.. όπως πάντα σε τούτο τον τόπο....

Χτυπάει πένθιμα η καμπάνα του Μοναστηριού, και θα χτυπάει πένθιμα όλη μέρα. Και θα χτυπάει πένθιμα πια για μας κάθε μέρα.... Μέχρι που να ζητήσουμε «Έλεος» και να πούμε κάποτε «φτάνει ως εδώ» και να ψάξουμε επιτέλους τη πολυπόθητη μεγάλη λέξη ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Μα μέχρι τότε...πένθιμα θα χτυπάει ετούτη η καμπάνα για όλους μας. Πένθιμα θα χτυπάει σ’ αυτό τον τόπο κάθε μέρα....

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Continue reading

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ.Ἀπὸ τὶς κορυφαῖες στιγμὲς τῆς συνάντησης πίστης καὶ ποίησης.

Ἑρμηνευτικὲς ἀποδόσεις τῶν ὕμνων, Εὐθύμιος Πριόβολος

α.

"Σήμερον σὲ θεωροῦσα ἡ ἄμεμπτος Παρθένος ἐν σταυρῶ, Λόγε, ἀναρτώμενον, ὀδυρομένη μητρώα σπλάγχνα ἐτέτρωτο τὴν καρδίαν πικρῶς• καὶ στενάζουσα ὀδυνηρῶς ἐκ βάθους ψυχῆς, παρειᾶς σὺν θριξὶ καταξαίνουσα, κατετρύχετο• διὸ καὶ τὸ στῆθος τύπτουσα, ἀνέκραζε γοερῶς• Οἶμοι, θεῖον τέκνον! οἶμοι, τὸ φῶς τοῦ κόσμου! τί ἔδυς ἐξ ὀφθαλμῶν μου, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ; Ὅθεν αι στρατιαὶ τῶν Ἀσωμάτων τρόμω συνείχοντο λέγουσαι• Ἀκατάληπτε, Κύριε, δόξα σοι".

*

Σήμερα, βλέποντας ἐσένα ἐπάνω στὸν σταυρὸ ἡ ἀμόλυντη μητέρα σου, θρηνοῦσε μέσα στὰ μητρικά της σπλάγχνα μὲ καρδιὰ πικρὰ πληγωμένη. Καὶ στενάζοντας μὲ ὀδύνη, ἀπό τὰ βάθη της ψυχῆς, καταμάτωνε τὰ μάγουλά της καὶ τρίχες ἀπ’ τὰ μαλλιὰ της ξερίζωνε, βασανιζόμενη ἀπὸ λύπη καὶ από πόνο μεγάλο. Γι΄ αὐτὸ χτυποῦσε τὸ στῆθος της καὶ ἔλεγε μὲ γοερὲς κραυγές. Ἀλίμονό μου, θεῖο παιδὶ ! Ἀλίμονο σὲ μένα, φῶς τοῦ κόσμου! Γιατί χάθηκες ἀπὸ τὰ μάτια μου ἐσύ, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ; Καὶ οἱ στρατιὲς τῶν ἀσώματων ἀγγέλων, ἀπὸ αὐτὴ τὴ συγκινητικὴ καὶ παράξενη εἰκόνα πού ἔβλεπαν, κυριεύτηκαν ἀπὸ τρόμο καὶ ἔλεγαν, δόξα σὲ σένα Κύριε, πού τὰ σχέδια καὶ τὰ ἔργα σου εἶναι ἀκατάληπτα γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ.

β.

«Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ, σὲ τὸν πάντων κτίστην καὶ Θεὸν ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα πικρῶς. Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; οὐ φέρω καθορᾶν σε ἀδίκως σταυρούμενον. σπεῦσον οὒν ἀναστηθι, ὅπως ἴδω καγῶ, σοὺ τὴν ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν».

*

Χριστέ, ἡ μητέρα σου, αὐτὴ πού σὲ γέννησε μὲ τρόπο θαυμαστό, βλέποντας ἐσένα, τὸν δημιουργὸ καὶ Θεὸ τῶν ἁπάντων, νὰ κρέμεσαι ἐπάνω στὸ σταυρό, ἐκραύγαζε πικραμένη: Παιδί μου! Ποῦ ἔδυσε τὸ κάλλος τῆς μορφῆς σου; Δὲν ἀντέχω νὰ σὲ βλέπω νὰ σταυρώνεσαι ἄδικα. Βιάσου, λοιπόν, νὰ ἀναστηθεῖς, γιὰ νὰ δῶ καὶ ἐγὼ τὴν τριήμερη ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀνάστασή σου.

Ευθύμιος Πριόβολος.

ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΘΗ… ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…

Και εμείς, που καταφέραμε να κάνουμε τούτη τη χώρα τόσο λίγη, τούτο τον τόπο τόσο μίζερο, που ακόμα κι ένα θαύμα του μοιάζει αδύνατο στα ίσα να τον φέρει, σκύβουμε το κεφάλι με κατάνυξη μπροστά στο τίμιο σταυρό του, περιμένοντας την Ανάστασή του που θα μας ξαναγεμίσει ελπίδα.

Θα ακολουθήσουμε την περιφορά του Επιταφίου του, με τ’ αναμμένα μας κεριά μέσα στη θλίψη, κι ίσως φέτος σκεφτούμε αμυδρά όταν περνάμε κάτω απ’ τον επιτάφιο, ότι τούτη την εποχή υπάρχουν κάποιοι που πεινάνε. Μετά, θα πάμε σπίτι να πλύνουμε αυλές και μπαλκόνια για νάνε καθαρά και παστρικά για τη μεγάλη μέρα της Ανάτασης.

Κι έτσι μες σ’ όλα αυτά, κάνεις δε βλέπει τα Πάθη που συντελούνται διπλά μας... Κάνεις δε βλέπει τη χώρα τούτη, που σύρεται απ’ τον Άννα στο Καϊάφα, κανείς δεν βλέπει να κουβαλάει το σταυρό της προς το Γολγοθά. Κανείς δε βλέπει του λαού τη Σταύρωση. Ίσως μόνο εκείνος ο Θεάνθρωπος. Μόνο εκείνος ίσως να τον βλέπει, και να τον συμπονά, γιατί στην πορεία του αναγνωρίζει τη δικιά του...

Κι όπως εκείνος αναστήθηκε εκ νεκρών, καθαρίζοντας τις αμαρτίες και τον πόνο αυτού του κόσμου, έτσι και τούτη η χώρα κι ετούτος ο λαός, ίσως κάποια στιγμή αναστηθεί μετά τη Σταύρωσή του. Ίσως. Γιατί εξαρτάται και απ’ τον ίδιο το λαό.

Μπούτβας Κώστας - Καστρινός.

Continue reading

ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.

Μεγάλη Τετάρτη. H μέρα της μεγάλης Προδοσίας... Η μέρα που σύμφωνα με τις γραφές, κάποιος που καθώς όλα τα μετρούσε με μέτρα και σταθμά και με νομίσματα, εξαργύρωσε το δικό του μερίδιο «Σωτηρίας» με τριάκοντα αργύρια.

Μεγάλη Τετάρτη η μέρα που σύμφωνα με τη καθημερινότητα κάποιοι που όλα τα μετράν με ψέματα, εξαπατήσεις, ψήφους και οφίτσια, έναντι τριάκοντα ευρωαργυρίων, στείλανε στο σταυρό ένα λαό.

Μικρό το τίμημα για την ψυχή τους.... Μικρό το τίμημα για τη ζωή σου, μικρό το τίμημα για το μέλλον σου και για το παρόν...

Τριάκοντα αργύρια.. Τι να αγοράσεις με τα τριάντα αυτά αργύρια που να καλύψει το κενό. Τι να αγοράσεις με αυτά τα τριάκοντα αργύρια που να αντικαταστήσει την χαμένη σου ελπίδα. Τίποτα πια δε μπορείς να αγοράσεις... Ούτε τη χαμένη σου ηρεμία, ούτε τη χαμένη σου αθωότητα, ούτε το μέλλον των παιδιών σου.

Μεγάλη Τετάρτη, η Μέρα της μεγάλης Προδοσίας... Κι αναρωτιέμαι, όλοι εμείς με τα τριάντα ευρωαργύρια των τραπεζών, τι τάχα απ’ όλα αυτά μπορούμε να αγοράσουμε;

Με τα σκληρά αυτά όπως λεν ευρωνομίσματα, να πληγώνουν τη χούφτα τους και τη ζωή τους που κυλάει σε υπονόμους, ως πρόβατα επί σφαγή, μας ανακοίνωσαν και πάλι ότι το Μάιο θα μας πάνε να ξαναψηφίσουμε.

Εκεί είναι η μεγάλη ευκαιρία Πατριώτες να σκίσουμε το «παραπέτασμα» του βρόμικου και ψεύτικου Ναού τους κατά όπως λένε και οι γραφές.

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Continue reading

ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ.

Καστρινός – Ποίηση.

Ρωμαίοι χιλίαρχοι σε σέρναν σε χορό

μες σε χαρέμια και ανήθικα παλάτια,
τις αμαρτίες σου αναδεύοντας σωρό
έκλεινες στη ζωή τα μαύρα σου τα μάτια.

Στη Δαμασκό σ΄ένα ανήλιαγο στενό,
στα πόδια ενός τελώνη ξαπλωμένη,
ξεγυμνωμένο είχες το μπούστο ανοικτό
και κοινωνούσες το χασίσι χαυνωμένη.

Σ’ ένα πορνείο στη Χεβρώνα σ’ είχαν δει
μέσα σε έκστασή από όπιο νοθευμένο,
να αγκαλιάζεις ένα αμούστακο παιδί
μαζί με ένα στρατιώτη μεθυσμένο.

Οι αμαρτίες σου τα μόνα σου προικιά
και η σάρκα σου κρεβάτι του ονείρου,
της ιστορίας ήσουν μαύρη χαρακιά
σ΄ένα κατάστιχο ενός παλιού παπύρου.

Το ’θελε η μοίρα να βρεθείς όμως εκεί
να βγεις κάποια βραδιά από την πλάνη,
μπροστά στην άγια του μορφή τη Θεϊκή
με τις κοτσίδες σου και μια απλή λεκάνη.

Με δάκρυ καθώς τού 'πλενες τα πόδια,
άκουσαν όλοι του Θεάνθρωπου φωνή,
με τη μετάνοια να γκρεμίζεις τα εμπόδια
να χρίζεσαι Αγία, Μαρία Μαγδαληνή.
Κώστας Καστρινός. 

Continue reading

ΤΑ ΛΑΖΑΡΙΑ. (τα κάλαντα του Απρίλη).

Λαζάρια το πρωί στους δρόμους του Αγγελοκάστρου.

Κάθε χρονιά η ίδια « ευλαβική» διαδικασία μετά το σχολειό, τ’ απόγευμα της Παρασκευής, παραμονής του Λαζάρου εκείνα τα χρόνια στο χωριό. Όλοι στο πόδι μικροί και μεγάλοι να φτιάξουν το Λάζαρο. Χοντρά και σκληρά καλάμια, για να γίνει ο σκελετός. Ένας καλαμένιος σταυρός με το κάτω άκρο του πιο μακρύ. Κι έπειτα οι τρύπες στα πλάγια για να μπούν τα μικρότερα ψιλοκομμένα καλάμια που θα κρατούν τα πλεγμένα «βάγια», που αργότερα θα καλυφτούν με ένα λευκό πανί «μπελονιασμένο» γύρω- γύρω που συμβολίζει το «Σάβανο» του νεκρού Λάζαρου. Σ’ αυτό το πανί αργότερα θα ράβονταν ένας μαύρος σταυρός που θα περιβάλλονταν από καρφιτσωμένα λουλούδια, κυρίως μοβ βιολέτες. Για να κρεμαστούν αργότερα τα κύπρια (μεγάλα χάλκινα γιδοκούδουνα) και διάφορα άλλα κουδούνια. Το Σαββατιάτικο πρωινό του Λαζάρου αντιλαλούσε όλο το χωριό από παιδικές φωνές και κουδουνίσματα καθώς τα παιδιά γύριζαν παρέες- παρέες στα σπίτια και τραγουδούσανε την Ανάσταση του Λαζάρου, κρατώντας το ανθοστόλιστο ομοίωμα με τα κρεμασμένα κουδούνια.

Σήμερα έρχεται ο Χριστός Επουράνιος Θεός
και στην πόλη Βηθανία Μάρθα κλαίει και Μαρία.
Λάζαρο τον αδερφό τους Φίλο και αγαπητό τους.
Πες μας Λάζαρε τι είδες εις τον Άδη που επήγες;
Είδα φόβους, είδα τρόμους, είδα βάσανα και πόνους,
δώστε μου λίγο νεράκι να ξεπλύνω το φαρμάκι,
το φαρμάκι των χειλέων ,και μην με ρωτάτε πλεόν.

Οι παλιότεροι λέγανε ότι το έθιμο ετούτο με τα Λαζάρια και τα κουδούνια στον τόπο μας είχε επικρατήσει απ’ την έξοδο του Μεσολογγίου. Είχαν προγραμματίσει λέει οι δημογέροντες και οι οπλαρχηγοί πριν ξεκινήσει η έξοδος να αιφνιδιάσει τους Τούρκους απ’ τα νότα τους ο Καραϊσκάκης. Όμως εκείνο το βράδυ ο φιλάσθενος Στρατηγός αρρώστησε πάλι, κι έμεινε στο κρεβάτι ψηλά στα χωριά του Θέρμου. Έτσι οι κάτοικοι των γύρω χωριών αποφάσισαν να κάνουν οι ίδιοι τον αντιπερισπασμό «αιφνιδιάζοντας τον οχτρό» για να μπορέσουν οι πολιορκημένοι να βγουν απ’ την πόλη. Μάζεψαν τα κύπρια απ’ τα γίδια και τα κουδούνια απ’ τα πρόβατα, κι αφού τα κρέμασαν σε αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, βγήκαν πίσω απ’ τους Τούρκους και κατάφεραν με την «οχλαγοή» να τους αιφνιδιάσουν για λίγο, πριν τους προδώσει ένα τομάρι Ζακυνθινός.

Τη μορφή αυτού του Αγγελοκαστρίτικου ομοιώματος του Λαζάρου όσο κι αν έψαξα δεν την συνάντησα πουθενά αλλού. Είναι κι αυτό ένα απ’ τα χαρακτηριστικά του χωριού μας, που πρέπει να κλειδώσουμε τώρα που όλα χάνονται, βαθιά στην μνήμη μας και στην καρδιά μας.

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Continue reading

ΤΟ ΑΥΓΟ, ΤΟ ΦΩΛΙ, ΚΑΙ Η ΚΛΩΣΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΛΩΣΑΓΕ.

Πανικός πλάκωσε στον πολιτικό κόσμο, ετούτοι δω οι τραμπούκοι οι στρατόκαυλοι, δεν έχουν ιερό και όσιο. Κι ένας ψιλοπανικός επικρατεί γενικώς, διότι οι ακροδεξιοί πολύ παίρνουνε κεφάλι, και το φίδι μοιάζει να’τανε καρπερό...

Και λέω εγώ τώρα, απόφοιτος ανώτατης πεζοδρομιακής, αυτό το η ιστορία επαναλαμβάνεται, δεν το’χε πάρει κανένας τους χαμπάρι, η απλά το λέγανε επειδή από κάπου το είχανε ακούσει; Όταν στραγγαλίζεις μια χωρά, όταν εξευτελίζεις τους κατοίκους της, νεκρώνεις την οικονομία της, και της στερείς κάθε ελπίδα τι γίνεται; Δεν ξέρεις τι γίνεται; Θα σας το πω εγώ, η μάλλον όχι εγώ. Η ιστορία:

Κατά το διάστημα 1924-1929 η Δημοκρατία της Βαϊμάρης γνώρισε τη "χρυσή εποχή" της. Ωστόσο, λίγο πριν τον θάνατό του το 1929, ο Στρέζεμαν έκανε την εξής διαπίστωση: "Η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας εμφανίζεται ανθηρή μόνο στην επιφάνεια. Η Γερμανία στην πραγματικότητα βαδίζει επάνω στον κρατήρα ενός ηφαιστείου. Αν κληθεί να εκπληρώσει άμεσα τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις της, ένα μεγάλο τμήμα της οικονομίας της θα καταρρεύσει". Μέσα σε αυτή την κατάσταση, εμφανίστηκε στη Βαυαρία  ένα μικρό πολιτικό κόμμα, το Κόμμα των Γερμανών Εργατών.  

Μη σας κουράζω. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε...τα έχετε ακούσει. Βαλε τώρα εσύ μερικούς κλέφτες που ρήμαζαν επί σειρά ετών το τόπο, Κάτι ρεμάλια μεταμορφωμένα σε πολιτικούς, κάμποσους λαθρομετανάστες σε γκέτο στις δεξιές περιοχές της Αθήνας, βαλε και την τρομοκρατία της τηλεόρασης και το "ούτε στη χούντα δεν ήταν έτσι", και νάτο το αυγό, να και το φώλι, νατη κι η κλώσα που το κλώσαγε...

Και τώρα που το αυγό έσκασε και γέμισε μαύρα κλωσόπουλα ο τόπος, κι αυτά άρχισαν να τσιμπάνε, την κλώσα την έχει πιάσει πανικός. Όχι τόσο γιατί βγήκανε μαύρα κατράμι και τσιμπάνε τα κοτόπουλα! Αλλά γιατί όλα τ’ αυγά που τόσα χρόνια έκανε ήτανε κλούβια, και αντί για κρόκους μέσα τους είχανε "Άκηδες" και "Μπαλτάκους".

Καστρινός.

Continue reading

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

Νεαροί φίλαθλοι του ΑΧΕΛΩΟΥ με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα μέσα στο Δοκίμι.

Το Νο 4 του ΑΧΕΛΩΟΥ Αγγελοκάστρου  Θόδωρος Μπέτσικας, δίνει την δική του αναφορά, κάνοντας παράλληλα και μια αναδρομή, για τον φετινό τιτάνιο αγώνα που έδωσε η ομάδα να σωθεί.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ… 23/04/2007 Ο ΑΧΕΛΩΟΣ ΧΑΝΕΙ 4-3 ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΑΙ ΥΠΟΒΙΒΑΖΕΤΑΙ.ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ¨ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ¨, ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΛΑΜΜΕΝΑ, ΕΓΩ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙ ΕΦΤΑΙΞΕ ΚΑΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ.

ΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ.Η ΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΙΣΧΥΡΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ) ΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ. ΕΓΩ,Ο ΜΙΧΑΛΗΣΟ ΜΠΟΥΤΙΒΑΣ,Ο ΚΑΡΑΛΗΣ,Ο ΗΛΙΑΣ Ο ΚΟΤΟΥΜΠΑΣ,Ο ΣΤΑΘΗΣ Ο ΜΠΟΥΖΑΣ (ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ) ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΙΩΤΗ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΟΠΟΙΟ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ(ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΒΑΡΥ). ΜΑΖΕΨΑΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΙ ΠΗΡΑΜΕ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΜΟΥΧΑΝΗ.

Η ΟΜΑΔΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΚΑΛΑ,ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΟΛΑΣΗ, ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ´´ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ´´ ΔΙΠΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΑΛΥΒΙΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ! Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ,ΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΛΟΓΩ ΥΠΕΡΜΕΤΡΟΥ ΖΗΛΟΥ,ΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ.

ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ… ΟΜΩΣ ΝΑΙ, ΚΑΛΑ, ΣΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ; ΟΤΑΝ ΤΡΩΣ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΡΙΑ ΜΕΤΡΑ ΟΦΣΑΙΝΤ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΛΑΙΣΜΑΝ ΕΓΩ ΣΕ ΕΡΙΞΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, ΤΟΤΕ ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ?

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ… ΤΑ ΓΚΟΛ ΤΟΤΕ, ΤΑ ΕΙΧΕ ΒΑΛΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Ο ΣΑΓΑΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΔΥΟ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ. ΤΟ ΕΝΑ ΔΕ, ΗΤΑΝ ΓΚΟΛΑΡΑ!

Η ΕΝΤΕΚΑΔΑ ΗΤΑΝ Η ΕΞΗΣ:1.ΜΠΟΥΤΙΒΑΣ 2.ΣΑΓΑΝΑΣ 3.ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ Ν 4.ΜΠΕΤΣΙΚΑΣ Θ 5.ΜΠΟΥΖΑΣ 6.ΨΙΛΛΙΑΣ(61΄ ΜΠΕΤΣΙΚΑΣ Μ) 7.ΚΑΡΑΛΗΣ(88΄ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ ΣΤ) 8.ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ 9.ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ Κ 10.ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ Θ 11.ΚΟΤΟΥΜΠΑΣ… ΕΠΙΣΗΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΙΞΑΝ ΚΑΙ ΟΙ:ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ ΣΤ,ΡΟΜΠΟΛΑΣ Π,ΓΚΙΑΤΤΑΣ Π,ΤΗΛΙΓΑΔΑΣ Φ ΣΕΡΜΕΤΖΕΛΗΣ Γ,ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΛ ΚΑΙ ΕΥΘΥΜΙΟΥ Α., ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΚΑΠΟΙΟΙ, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ.

ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΤΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ, ΠΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ… 23/03/2014 ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ DEJA VU! ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΟΚΙΜΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ. ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΡΕΦΑΡΟΥΜΕ . ΕΓΩ,Ο ΚΑΡΑΛΗΣ,Ο ΣΑΓΑΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΟΥΛΣ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΥΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΩΡΙΝΗ (ΣΑΝ ΠΑΙΧΤΕΣ).

ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝΕΙ ΤΟΤΕ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΤΕΛΗΞΑ…

« ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!» ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ.ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΑ ΚΛΑΜΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΑΝ ΜΕ ΓΕΛΙΑ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΥΣ.ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΥΚΛΟ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ.ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ,ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΟ ΕΜΠΗΡΟΙ,ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΟ ΩΡΙΜΟΙ ΚΑΙ ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ. ΠΙΟ ΠΟΛΥ, ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΓΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

Η ΕΝΤΕΚΑΔΑ ΣΤΟ ΔΟΚΙΜΙ ΗΤΑΝ:1.ΚΟΥΒΕΛΗΣ 2.ΣΑΓΑΝΑΣ 3.ΚΟΥΡΣΑΡΗΣ(65΄ΨΑΘΑΣ) 4.ΜΠΕΤΣΙΚΑΣ Θ 5.ΚΑΡΑΛΗΣ 6.ΜΠΟΥΖΑΣ ΣΠ 7.ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ ΗΛ 8.ΡΟΥΣΟΓΙΑΝΝΗΣ Κ(72΄ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ) 9.ΑΛΕΞΑΚΗΣ 10.ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ ΣΤ 11.ΜΠΟΥΤΙΒΑΣ ΑΠ(85΄ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΛ.)

ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΟΥ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΑ ΕΙΧΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΑΧΕΛΩΟ. ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠ ΑΥΤΗ. ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΛΥΒΙΑ,ΣΤΗΝ ΑΕΜ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΟΥΡΙΑ.

ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΜ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΑΛΥΒΙΑ ΦΟΡΟΥΣΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ. ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΡΝΕΡ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΡΜΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ. ΤΟΥΣ ΕΔΕΙΞΑ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑΝ.

ΕΝΤΕΚΑ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΕΣ ΤΟΤΕ,ΕΝΝΙΑ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΕΣ ΤΩΡΑ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. Η ΟΜΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΑ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ...Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΕΤΣΙΚΑΣ - Νο 4 του Αχελώου.

Continue reading